Havas Kitaplarında Tılsım ve Vefk Çalıştırma!

Arapça rakamlar, harf dizileri, semboller ve bilinmeyen alfabeler taşınır mı?

Son yıllarda birçok kaynakta, gün–saat gibi klasik şartlar verilmeden “Arapça rakamlar”, “harf dizileri”, “şekiller”, “mühür benzeri çizimler” veya “Süryanice veya aramice gibi” denilerek tarif edilen metinlerin “düz şekilde yazılıp taşınması” öneriliyor. Kimi zaman kol bağına, cüzdana, muska içine, telefon kılıfına; kimi zaman da sadece bir kâğıda yazıp üzerimizde taşıma şeklinde…

Bu yazı, bu tarz uygulamalarda neye dikkat edilmesi gerektiğini sistemli biçimde açıklamak için hazırlandı. Çünkü bu alanda asıl problem “yazmak” değil; neyi yazdığını bilmeden yazmak, kaynağı doğrulamadan taşımak ve bozma/sonlandırma yöntemi olmadan uygulamaya girmek.

1) Her yazı “tılsım” değildir; her taşınan yazı da masum değildir

Havas geleneğinde “yazıyla çalışma” geniş bir alandır: dua metinleri, esmâ terkibleri, ayet parçaları, ebced dizileri, vefkler, hıfz tertipleri, tılsım/mühür çalışmaları… Bunların her biri aynı kategori değildir. Bu yüzden “düz yazı halinde paylaşılmış bir şey” gördüğümüzde ilk sorumuz şu olmalı:

Bu metin hangi sınıfa giriyor?

Pratikte üç ana sınıf öne çıkar:

A) Dua–Ayet–Esmâ temelli metinler

Bu grupta içerik anlaşılırdır. Metnin “ne olduğu” bellidir; dua/ayet/esma taşımaya dair adab da gelenekte daha nettir. Bu tarz metinlerde gün–saat detayı çoğu zaman şart değildir; temel mesele hürmet, temizlik ve niyettir.

B) Ebced / rakam ve harf dizileri (kod dizisi gibi)

Bu grupta metin çoğu kişiye “anlamsız” görünür; ama çoğu zaman belirli bir maksada kilitlenmiştir: celb, def, hıfz, muhabbet, tefrik, bağlama vb. Burada risk şudur:

Maksadı yazmayan bir diziyi taşımak, “bilmediğiniz bir anahtarı kapınıza takmak” gibidir; çalışır ama hangi kapıyı açtığını bilmezsiniz.

C) Sembol, mühür, bilinmeyen alfabe (Süryanice denip geçilen şekiller)

En hassas alan budur. Çünkü içerik çoğu zaman:

• Okunamaz,
• Kaynağı belirsizdir,
• Neyi temsil ettiği net değildir,
• Kime göre ve hangi usulle yazılacağı açıklanmaz.

Bu sınıfta “taşı yeter” denmesi, işi hafifletmez; tam tersine kontrol dışı bir alan açar.

2) Gün–saat verilmemesi ne anlama gelir?

Gün–saat konusunun yazılmaması iki ihtimal taşır:

1) Çalışma tılsım/vefk değildir

Dua/ayet/esma gibi içeriklerde gün–saat şartı çoğu zaman aranmaz. Bu durumda “gün–saat yok” olması başlı başına sorun değildir.

2) Çalışma tılsım niteliğindedir ama eksik verilmiştir

Tılsım/vefk mantığında çalışma genellikle bir “paket”tir. Paket şunları içerir:

• Maksat (hangi niyete kilitli?)
• Zaman uygunluğu (her işte şart olmayabilir ama çoğu çalışmada önemlidir)
• Yazım adabı (malzeme, yazım şekli, korunma)
• Etkinleştirme (okuma/nefes/niyet düzeni gibi)
• Koruma ve taşıma şartları
• En önemlisi: bozma/sonlandırma yöntemi

Bu paket yoksa, siz “gövdeyi” görürsünüz ama sigorta ve anahtar sizde olmaz.

3) “Genel kural” yerine “kontrol listesi” kullanın

Bu alanda en sağlıklı yaklaşım, tek cümlelik “yap/yapma” hükmü değil; bir kontrol listesi ile karar vermektir.

Kontrol Listesi 1: Kaynak ve nisbet

• Bu metin hangi kaynaktan geliyor?
• Hangi kitap, hangi bölüm, hangi müellif?
• Yazım usulü metinde açıklanıyor mu?

Kaynak yoksa (özellikle sosyal medya/telegram paylaşımları), uygulama riski yükselir.

Kontrol Listesi 2: Maksat net mi?

“Bunu yaz taşı” deniyor ama:

• Ne için?
• Hangi sınırlar içinde?
• Kimler için uygun/uygunsuz?

Maksat yazmayan metin, kişiyi “niyetsiz” bırakır; niyet yokluğu bu alanda güvenli değildir.

Kontrol Listesi 3: İçerik anlaşılır mı?

• Dua/ayet/esma ise anlaşılır.
• Ebced dizisiyse çözülebilir olmalı.
• Sembol/alfabe ise en azından okuma–anlam ilişkisi açıklanmalı.

Okunamayan şey taşınırken daha fazla dikkat ister.

Kontrol Listesi 4: Alfabe belirsiz mi?

“Süryanice gibi”, “eski dil”, “mühür” denip geçiliyorsa:

• Bu ifade belirsizliğin itirafıdır.
• Belirsizlik, kontrol kaybıdır.

Belirsiz alfabeler ve mühürler, doğrulanmadan uygulanmamalıdır.

Kontrol Listesi 5: Sonlandırma (bozma) prosedürü var mı?

En kritik madde budur. Şunu arayın:

• Ne kadar süre taşınacak?
• Etki ters giderse ne yapılacak?
• İptal/bozma usulü nedir?

Bozması anlatılmayan uygulama, “tek yönlü kapı” gibidir.

4) Taşıma adabı: Küçük detaylar büyük sonuçlar doğurur

Metin dua/ayet/esma da olsa, ebced dizisi de olsa, taşımanın bir adabı vardır. Burada amaç “korku üretmek” değil; saygı ve düzen sağlamaktır.

Hürmet ve korunma

• Yazı ıslanıp dağılmamalı, parçalanmamalı.
• Ayak altı olacak yerde taşınmamalı.
• Temizlik/hürmet çizgisi korunmalı.

Metin bozulursa

Metin yarım kalırsa “niyet bozulmaz” denir, ama pratikte:

• Yazının “düzensizleşmesi” uygulamayı belirsizleştirebilir.
• Bu yüzden metnin korunması önemlidir.

Herkese aynı metin

Herkese aynı “düz rakam/sembol” verildiğinde risk şunlar olur:

• Kişiye özel olmayan bir “kilit” taşırsınız.
• Uyumlu olmayan bir sistem size zorla giydirilmiş olur.

Bu nedenle kişiselleştirilmemiş, maksadı belirsiz “genel tılsımlar” özellikle sorunludur.

5) Güvenli yaklaşım: En sade karar ağacı

Bu konuyu herkesin uygulayabileceği şekilde basitleştirirsek:

1. Metin dua/ayet/esma mı?
2. Evet → Adabıyla taşınabilir (hürmet/temizlik/koruma).
3. Hayır → 2’ye geç.
4. Maksat ve kaynak net mi?
5. Evet → 3’e geç.
6. Hayır → Uygulamayın.
7. Okunabilir ve çözümlenebilir mi? (Ebced/harf dizisi vs.)
8. Evet → Usul–taşıma–sonlandırma netse uygulanabilir.
9. Hayır → 4’e geç.
10. Sembol/mühür/bilinmeyen alfabe mi?
11. Evet → Kaynak, nisbet, usul, bozma yöntemi doğrulanmadan uygulanmaz.

Bu kadar.

6) En sık yapılan hatalar

Bu alanda tekrar eden bazı yanlışlar var:

• “Gün–saat yoksa zararsızdır” sanmak.
• Gün–saat olmaması masumiyet belgesi değildir.
• “Ben iyi niyetliyim, bir şey olmaz” yaklaşımı.
• İyi niyet değerlidir; ama ne yaptığını bilmeden yapılan iş yine risklidir.
• “Herkes kullanıyor” gerekçesi.
• Kalabalık bir şeyi doğru yapmaz; sadece yaygın yapar.
• “Bozma/sonlandırma” kısmını hiç sormamak.
• Bu, en pahalı hatadır.

7) Sonuç: Dört altın ölçü

Bu tarz “düz yazı-sembol-rakam” uygulamalarında güvenli karar için dört ölçüyü unutmayın:

1. Kaynak: Nereden? Kimden? Hangi eser?
2. Maksat: Ne için? Hangi sınırla?
3. Anlam/Usul: Ne yazıyorum ve nasıl çalışıyor?
4. Sonlandırma: Ters giderse nasıl kesiyorum?

Bu dördü net değilse, yapılacak en doğru şey genellikle şudur:

Uygulamamak.

Çünkü şüpheli bir şeyi taşımaktansa, hiç taşımamak daha güvenlidir.

Kürşad BERKKAN