Güllerin Efendisinin(sav) Ümmetim Dediği Yerde Buluşalım Bu Gece

Bu gece dua ederken yalnız kendimi düşünemiyorum. İnsan bazen susar ama kalbi susmaz; işte tam da böyle bir gece. Ellerimi açtığımda, kelimeler benden önce yola çıkıyor ve yönünü benden uzağa, bana hiç benzemeyen hayatlara çeviriyor.

Biz sıcak evlerimizde nefes alırken, bir yerlerde çocuklar korkuyla uykuya dalıyor. Bazen de toprak örtülüyor bebeklerin üstüne.Biz duymuyoruz diye çığlıklar kesilmiyor, biz görmüyoruz diye zulüm yok olmuyor. Dünya sessiz kaldığında bile Allah sessiz kalmıyor; bunu bilerek dua etmek, duanın yükünü ağırlaştırıyor ama anlamını derinleştiriyor.

Beraat gecesi denildiğinde affı isteriz; kendimiz için, ailemiz için, sevdiklerimiz için… Oysa bu gece bana şunu hatırlatıyor: Affın en çok yakıştığı yer, en çok acının olduğu yerdir. Hz. Muhammed’in(sav.) “ümmetim” diye titreyen kalbi, bize önce kendimizi değil, birbirimizi düşünmeyi öğretir.

Ben bu gece “ben” demek istemiyorum.

Yıkıntılar arasında büyüyen masumiyet için,

adaleti beklerken sabrı tükenenler için,

sesini kimsenin duymadığı ama Rabb’in bildiği herkes için…

Belki dualarım dünyayı bir anda değiştirmez. Ama inanıyorum ki bir kalp, başka bir kalbi Allah’a emanet ettiğinde, yeryüzünde hiçbir dua boşa gitmez. Beraat, yalnız affedilmek değil; merhameti hatırlamak, yükü paylaşmak, acıyı kendine dert edinmektir.

Bu gece ellerimi açarken şunu diliyorum:

Affa layık olmayı değil sadece,

başkasının affını isteyecek kadar insan kalabilmeyi…