Ürkütmeyen Hakikat: Derinlik Bağırmaz

Hakikatten korkulmaz aslında.

Ürküten, hakikatin sert gelişidir.

Çoğu zaman doğru olan; yüksek sesle, keskin cümlelerle, ağır kavramlarla sunulur. Oysa ruh, bağırılarak ikna edilmez. Zorlanan yerde açılmaz. Ruhun kapıları baskıyla değil, incelikle aralanır.

Hakikat bazen bir nasihat gibi değil,

bazen bir tebessüm gibi gelir.

Sessizdir ama yerini bilir.

Derinlik Bağırmak Zorunda Değildir

Derinlik çoğu zaman ciddiyetle karıştırılır.

Gürültüsüz gelen bilgi hafife alınır,

yumuşak dil yüzeysel sanılır.

Oysa tarih gösterir ki; en kalıcı bilgiler yüksek sesle değil, doğru yerden konuşur. En güçlü etkiler, kendini ispat etmeye çalışanlarda değil; varlığıyla güven verenlerde oluşur. Derin olan, dikkat çekmek için çabalamaz.

Çünkü derinlik, kendini anlatma telaşı taşımaz.

Ruhun Kapıları Zorlanmaz

Zihin ikna edilebilir;

ama ruh yalnızca daveti kabul eder.

Bu yüzden bazı sözler doğru olsa bile içeri girmez. Bazı bilgiler yerinde olsa da karşılık bulmaz. Çünkü kapıyı çalmak yerine zorlamıştır. Ruh, kendisine saygıyla yaklaşılmasını ister. Anlaşılmak ister. Ürkütülmeden temas edilmesini ister.

İncelik görmezden gelindiğinde, hakikat de geri çekilir.

Ürkütmeyen Hakikat Nedir?

Ürkütmeyen hakikat;

– Korku üretmez

– Üstten konuşmaz

– Bilgiyi bir üstünlük aracı hâline getirmez

Anlatır ama dayatmaz.

Gösterir ama zorlamaz.

Derindir ama yumuşaktır.

Böyle bir hakikat, acele etmez. İçeri sızar. Zamanla kök salar. Ve kişi hazır olduğunda kendini açar.

Yumuşak Olan Güçsüz Değildir

Yumuşak olanın etkisiz sanılması büyük bir yanılgıdır.

Su yumuşaktır ama taşı aşındırır.

Rüzgâr görünmez ama yön değiştirir.

Hakikat de böyledir.

Ürkütmeden gelen, daha derine iner.

Bağırmadan konuşan, daha uzun süre kalır.

Son Söz

Ruhun kapıları vardır.

Ve o kapılar anahtarla değil, incelikle açılır.

Hakikat bağırmak zorunda değildir.

Bazen fısıldar.

Bazen susar.

Bazen de sade bir cümlenin içinde yerini bulur.

Ama şunu bilir:

Kırmadan girilen yerde kalıcı olur.