İlim-Hane

İnsanın içinde bazen açıklayamadığı bir bilgi dolaşır.

Henüz yaşanmamış bir şeye dair tanıdıklık hissi…

Yeni karşılaşılan birinin sanki eskiden beri biliniyormuş gibi gelmesi…

Bir kararın daha sonucu ortaya çıkmadan içte tamamlanmış olması…

Sonra olay gerçekleşir ve şu cümle belirir:

“Zaten biliyordum.”

Bu ifade çoğu zaman pişmanlıkla, bazen hayretle söylenir. Asıl soru şudur: Eğer biliyorduysak neden bekledik?

Sezgi ile İç Ses Aynı Şey mi?

Sezgi düşünerek ulaşılan bir sonuç değildir. Daha çok bir fark ediştir.

Zihin hesap yapmadan önce içte oluşan netliktir.

İç ses ise çoğu zaman geçmiş deneyimlerin yorumudur. Çocukluk izleri, korkular, beklentiler ve öğrenilmiş kalıplar konuşur. Bazen haklıdır, bazen yanıltır.

Sezgi tartışmaz. Uzun açıklamalar yapmaz.

İç ses ise gerekçe üretir, savunur, bazen korkutur.

Bu iki alan karıştığında insan kendi iç dünyasında emin olamaz. Aslında fark, duygunun tonundadır. Sezgi sakin bir kesinlik taşır. Korku ise acele ve gergindir.

Rüyaların Önceden Bilme Hissi

Bazı rüyalar günlük hayatın devamıdır. Zihnin boşaltma alanı gibidir.

Bazıları ise sanki henüz yaşanmamış bir duyguyu önceden tattırır.

Bir mekânı ilk kez gördüğünüz hâlde tanıdık bulmak…

Bir konuşmayı yaşanmadan önce hissetmek…

Bir ayrılığı önce rüyada deneyimlemek…

Bunlar kesin bir “gelecek bilgisi” değildir. Daha çok ruhun olasılıklara temas etmesi gibidir. İnsan bilinç düzeyinde her detayı fark etmese de, bilinçaltı pek çok sinyali kaydeder. Rüyalar bu kayıtların sembolik dilidir.

Bu yüzden bazı olaylar gerçekleştiğinde şaşkınlık değil, tanıdıklık hissi oluşur.

Akıl Neden Bekler?

Akıl koruyucudur. Belirsizliğe karşı tedbirlidir. Risk hesaplar.

Bir ilişki, bir iş, bir karar; bunların her biri yatırım anlamına gelir. İnsan emek verdiği bir şeyin yanlış olabileceğini kabul etmekte zorlanır.

Zihin, çelişki yaşadığında genellikle mevcut düzeni korumayı seçer. Sezgi bir uyarı verdiğinde, akıl bunun sonuçlarını düşünür:

“Yanılırsam?”

“Ya abartıyorsam?”

“Bu kararı verirsem ne kaybederim?”

Böylece içte zaten oluşmuş olan bilgi, dış dünyada doğrulanmayı bekler. O doğrulama gelene kadar süreç uzar.

“Biliyordum” Dediğimiz An

Bir olay yaşandıktan sonra geriye dönüp baktığımızda, küçük işaretleri fark ederiz. O ilk huzursuzluk, o tuhaf suskunluk, o açıklanamayan mesafe…

Aslında çoğu zaman işaretler vardı.

Fakat işaret görmek ile karar vermek aynı şey değildir.

Sezgi yön gösterir.

Karar ise sorumluluk ister.

İnsan bazen doğruyu bilse de, o doğruyu yaşamak için hazır değildir. Bu nedenle fark ediş ile eylem arasında zaman oluşur.

Ruhsal Hafıza Ne Anlama Gelir?

İnsanın belleği sadece yaşadıklarından ibaret değildir. Bedensel hafıza, duygusal hafıza ve bilinçaltı kayıtlar birlikte çalışır. Bir bakış, bir koku, bir tonlama; geçmişteki deneyimlerle eşleşir ve anlık bir bilgi üretir.

Bu bilgi çoğu zaman kelimeye dökülemez.

Sadece “tanıdık” gelir.

Ruhsal hafıza denilen şey belki de budur:

Yaşanmışlıkların ve derin izlerin, mantıktan önce harekete geçmesi.

Sezgiyi Güçlendirmek

Sezgi geliştirilecek bir yetenekten çok, üzeri örtülmüş bir farkındalıktır. Onu duymak için dış gürültünün azalması gerekir.

Gün içinde kısa duraklamalar yapmak.
Bedensel tepkilere dikkat etmek.
Rüyaları not almak.
Hızlı karar vermek yerine önce içteki ilk tepkiyi fark etmek.

Bunlar sezgiyi büyütmez; görünür kılar.

Önemli olan korku ile sezgiyi ayırt edebilmektir. Korku daraltır. Sezgi netlik hissi bırakır.

Sonuç

İnsan bazen bir gerçeği ilk anda hisseder.

Fakat o gerçeği kabul etmek için zamana ihtiyaç duyar.

Ruh erken fark eder.

Akıl anlamlandırır.

Kalp ise alışmak ister.

Bu üçü aynı hızda ilerlemez. Aradaki mesafe, hayatın öğretici tarafıdır.

Belki mesele, sezginin hep haklı olması değil; onu duyduğumuzda kendimize dürüst kalabilmektir.

Çünkü bazı bilgiler dışarıdan öğrenilmez.

İçeriden hatırlanır.

Yazar

SEZGİLERİN HAFIZASI: RUHUN BİLDİĞİNİ AKIL NEDEN GEÇ FARK EDER?