IŞIĞIN SESSİZ İMTİHANI

Her yolculuk bir gürültüyle başlamaz.

Kimi yürüyüşler vardır ki dışarıdan bakıldığında sıradandır; oysa içeride derin bir hizalanma yaşanır. İnsan, kendine daha sadık olmayı seçtiği an fark etmeden başka bir âleme adım atar. Bu âlemde sözler azalır, niyetler berraklaşır, duruş ağırlaşır.

Ve tam da bu sadeleşmenin içinde, çevrede ince bir huzursuzluk belirir.

Sen kimseye yönelmeden, kimseyi işaret etmeden yolunu alırsın. Ama senin sessizliğin, başkalarının içindeki bastırılmış sesleri duyulur kılar. Senin duruşun, ertelenmiş cesaretleri hatırlatır. Senin özgürlük alanın, alışılmış sınırları görünür hâle getirir.

Bu bir karşılaşmadır.

Ruhlar her zaman aynı ritimde ilerlemez. Kimi, derinlikten gelen sessizliği taşır; kimi, yüzeyde kalmayı güvenli bulur. Sen iç sesinle uyumlandığında, yüzeyde yaşamayı seçmiş olanlar kendilerini açıklayamadıkları bir rahatsızlığın içinde bulur. Çünkü senin varlığın, onların kendilerine sormaktan kaçtığı soruları hatırlatır.

Aslında sana yönelen o mesafe, o soğukluk ya da o açıklanamayan gerilim; seninle ilgili değildir. Bu, onların kendi iç dünyalarında çözülmemiş bir hâlin yansımasıdır. Sen sadece bir ayna oldun. Ve herkes aynaya bakmaya hazır değildir.

İnsan, yüzleşemediği yanlarını çoğu zaman dışarıda tanımlar. Kendi eksikliğini bir başkasının fazlalığı gibi algılar. Böylece yük hafifler, sorgulama ertelenir. Bu, bilinçli bir tercih değil; öğrenilmiş bir korunma biçimidir.

Işığını kısmak, sözünü yutmak, varlığını küçültmek hiç değildir.

Zarafet, kendini saklamak değil; kendini incitmeden taşımaktır.

Bil ki içten gelen bir duruş, her yerde aynı şekilde karşılanmaz. Sessiz bir berraklık, karışık zihinlerde huzur değil; huzursuzluk uyandırabilir. Bu senin niyetini kirletmez, yolunu da eksiltmez.

O yüzden yürümeye devam et.

Daha kabul edilebilir hâle gelmeye çabalama.

Sen kendin oldukça, kiminle nerede ayrıştığın zaten belli olur.

Işık yolunu bilenindir.

Ve asıl gölgeler, başkasının aydınlığını kendine dert edinen zihinlerde yaşar.